Mijn man en ik hebben beslist om nog éénmaal een baby ter wereld te brengen. Leuk zal je denken, en dat is ook zo maar er komt bij ons het één en ander aan te pas.

Die beslissing kwam er na wekenlang nadenken over de voor- en nadelen en tja... ik geef toe, veel voordelen kan ik niet opsommen! Nadelen daarentegen in overvloed, een auto die veel te klein zal zijn, een slaapkamer te kort, opnieuw pampers, 's nachts opstaan voor een krijsende baby, op tijd en stond melk, fruitpap, patatjes...

Maar weegt dit op tegen een baby die ruikt naar Switsal, die kirrende geluidjes maakt, die je lief aankijkt, een ukkepuk die voor het eerst mama of papa zegt? Vergeet je dan niet alle nadelen?

Ja, wij gaan die vergeten! 100% zeker. 

Toch zijn er dingen die me tegenhouden. Wat zullen mijn ouders zeggen bijvoorbeeld? Wat gaan de mensen denken?

Zullen ze niet denken van "was 3 niet genoeg?" Gaan mensen het niet onverantwoord vinden in deze tijd van ellende, miserie en oorlog? Maar ik kan mijn gevoelens toch niet opzij schuiven om wat de mensen denken?

Na jarenlange zorgen, ongerustheid en tegenslagen zien we licht aan het einde van die lange tunnel...

Eindelijk krijg ik de kans een kind ter wereld te brengen zonder zorgen en ik wil ze grijpen met beide handen!

Niets houdt me - of ons beter gezegd - tegen... Of toch wel??

Een sterilisatie kan dus inderdaad een zwangerschap tegenhouden!

Wat met mijn buikwandcorrectie van enkele jaren geleden?

 

Ach, ik laat jullie mee genieten van een soort dagboek waarin je onze gevoelens, meningen, tegenslagen, vreugdedansen, enz.... kunt lezen.

(Begin onderaan te lezen bij dagboek 2004 x 2005, de laatste notities staan uiteraard bij dagboek 2008.)                             

 

    [gastenboek(vol)] [gastenboek 2]

 

[Miskraam Imani*]

 

[Dagboek 2004 x 2005]  [Dagboek 2006]  [Dagboek 2007]  [Dagboek 2008]

 

[Echo's]  [Buikfoto's]  [Geboortelijst]  [Goklijst]

 

  

Hierbij eindig ik dit dagboek na bijna 4 jaar met een zwangerschap van 40 weken.

Ik voeg twee laatste zwangere foto's toe genomen enkele uren voor de bevalling.

 

 

Alle trouwe lezers bedankt voor de jarenlange steun, we verliezen elkaar niet uit het oog want eerstdaags staat een nieuw dagboek online waarin ik begin met de bevalling op 1 oktober, dus nog even geduld voor... Dagboek van een wonder.

 

 

 

30 september

 

Morgen wordt de bevalling ingeleid. Om 7.30u moeten we in de materniteit zijn en ik zal er verblijven tot maandag.

De meter -die er stage doet- zal er ook zijn, zij zal de bevalling bijwonen. Als dat geen speciale gebeurtenis is.

Mijn ma en stiefpa brengen dan de kids mee zodat ze de langverwachte pruts kunnen bewonderen en ik veronderstel dat de peter en z'n schatje ook gaan staan popelen om er te zijn.

In ieder geval loopt onze oudste zoon Giancarlo op van de zenuwen, amai. Dat zal een fiere grote broer worden.

 

Vandaag heb ik nog ferm gewerkt, badkamer en keuken afgewassen, 2 manden strijk gedaan en tussenin een broodje gegeten.

Heb best wel zenuwen voor morgen, nochtans een 4de bevalling maar toch...

Hopelijk verloopt alles goed.

 

Ik laat jullie nu en pas volgende week zal ik er terug zijn, met een baby...

 

 

25 september *update

 

Na enkele pijnlijke weeën wou Serge dat ik toch eens naar de materniteit reed. Dat deden we dus samen en daar

bleek ik reeds 4cm ontsluiting te hebben.

Echter als ik neerlig dan vallen de weeën stil, enkel als ik in actie ben dan zijn ze er terug.

Ik mocht daardoor weer naar huis komen en verder afwachten.

Indien tegen maandag niks dan zal er ook niet veel moeten ingeleid worden, enkel een extra zetje geven werd ons gezegd.

Het is dus "op gang" maar het is eventjes geduld hebben...

Prima, want moet nog allerlei lichaamsdelen ontharen. LOL

Nog strijk in orde brengen, postzegels halen, m'n gelnagels wat oppeppen, dweilen, etc...

 

 

25 september

 

39 weken zwanger.

De goedbedoelde sms'jes en mailtjes van vrienden komen binnen. Er wordt gevraagd of ik nu nog rondloop. Nuja, lopen is veel gezegd, ik waggel er lustig op rond.

De oefenweeën komen sneller en worden pijnlijker, maar echt doorzetten doet het niet! Het valt steeds weer stil, dus we wachten af! Pruts is nog erg actief en de bewegingen doen geen deugd meer... amai.

Emotioneel ben ik nog niet echt klaar om te bevallen. We hebben zolang moeten wachten en ik heb eerlijk gezegd niet echt kunnen genieten van deze zwangerschap door angst voor weer een miskraam en allerlei andere zorgen.

Het doet pijn dat het zo verlopen is en dat ik binnenkort moet afscheid nemen van het zwanger zijn. De baby kan natuurlijk niet eeuwig blijven zitten maar ik wou dat ik een maand extra kreeg om het goed te maken. Of de huilbuien nu daarmee te maken hebben of eerder door de hormonen weet ik niet... in ieder geval hoop ik dat ik eens goed kan genieten na de bevalling van onze wonderbaby.

 

Nog eventjes een update ivm de sollicitatie.

Ik had een 2de gesprek met de districtmanager. Die dame beslist of ik aangenomen wordt al dan niet, je mag slechts een 2 daagse stage doen als ze positief is over de sollicitant. En ja.. ik mag de stage doen om te zien of het mij wel ligt!

Eén nadeel, die zou al doorgaan een dag of 10 na de bevalling. Maar dat nemen we er dan wel bij... zoals het er nu uitziet wordt ik heel waarschijnlijk de nieuwe "bazin" in een filiaal van een grote keten!

 

 

19 september

 

Even enkele buikfoto's toegevoegd.

@ Lientje: hier eveneens bij de vorige zwangerschappen totaal geen ontsluiting toen er ingeleid werd. Weer iets nieuws/anders bij deze zwangerschap. ;-)

 

18 september

 

Vandaag 38 weken zwanger. Ben echter zo ziek als een hond... keelpijn, hoofdpijn, neus potdicht en een blaffende hoest. Bronchitis dus... voelde het al een tijdje aankomen.
Ik voel me nu dus niet in staat om te bevallen maar ja... na ons gynbezoek gisteren mag ik me voorbereiden.
2 cm opening en volledig ingedaald, het is afwachten dus.
Indien ik tegen de 29ste niet bevallen ben moet ik terug en dan gaan we eventueel inleiden als de baby te zwaar wordt en als het voor mij te lastig wordt.
Eerlijk gezegd is het nu al zwaar, de harde buiken doen pijn in m'n onderbuik. Wandelen is erg pijnlijk geworden door de druk en het zijn precies naalden die prikken. Maar das normaal, de baby zoekt z'n weg en duwt fel...
Iedere dag om 6.30u opstaan, de kids klaarstomen voor school en hen dan brengen (door en weer 50km) is er nu even teveel aan, als ik dan zo'n oefenwee krijg moet ik echt remmen en trager rijden want de druk is dan intens. Maar ja, ze moeten op school geraken en we hebben niemand waar we kunnen op rekenen.
De baby is maar 200gram bijgekomen in 2 weken, wat niet veel is maar moet me totaal geen zorgen maken! Pruts weegt nu zo'n 3.600gram en nog -normaal gezien- 2 weken te gaan. Geschat gewicht op 40 weken is toch +- 4kg, zenne.
We zien wel, onze zwaarste was 4.300gram en die kon er ook uit.

Ikzelf was anderhalve kilo bij, dat brengt de stand op 8 kilo. Valt reuze mee.

Deze week gezien dat je als zwangere vrouw recht hebt op kraamhulp via het ziekenfonds. Zo'n 30 uren aan 1,25€ per uur. Ik ga eens zien of dat een grote hulp zou zijn want nu loop ik extra pinnig omdat ik het niet meer alleen aan kan.

Heb ook leuk en speciaal nieuws. Vanessa, de meter is bezig aan haar opleiding verpleegster.

De week van 29 september moet ze stage lopen in... de materniteit van het ziekenhuis waar ik ga bevallen.

Als dat geen toeval is. Ze zou kunnen haar metekindje eventueel geboren zien worden. Een unieke ervaring...
 

 

13 september

 

37 weken en 2 dagen zwanger. Nog 19 dagen te gaan of te waggelen, beter gezegd. Serge en Giancarlo doen niks liever dan me zingend nalopen; "wiewawaggel". Grappig, hoor...

Maandag heb ik een uurtje doorgebracht in de materniteit. De harde buiken worden steeds pijnlijker en ze zijn voelbaar in m'n onderbuik. Ik had tevens een beklemmend gevoel in de borststreek en Serge was wat ongerust dus moest ik op commando naar 't ziekenhuis.

Ik werd aan de monitor gelegd om te zien hoe de harttoontjes én de frequentie van harde buiken waren.

Was me dat iets... want Pruts steekt wat uit in m'n buik... het was moeilijk monitoren omdat de hartslag steeds wegviel door de hevige activiteiten van pruts. Die heeft geen 2 minuten stil gelegen.
Het beklemmende gevoel in de hart/borststreek is spierpijn van de bewegingen en de stampen die ik krijg.
De constant harde buiken eveneens door de bewegingen, ze moesten er wel mee lachen omdat het op de monitor allemaal golvende lijnen waren van harde buiken... het kan geen kwaad, het is hooguit erg vervelend, zeiden ze.
Ik had wel een vingertopje opening, het begin is er, 't kan binnenkort zijn de bevalling maar ook pas binnen 3 weken.

In ieder geval wordt het zwaar nu, we wonen ver van iedereen dus eens hulp in het huishouden moet ik niet verwachten. Ik zou nochtans graag nog eens rondom rond m'n ramen willen kuisen, het voetpad eens schuren, alle strijk wegwerken en keukenkasten eens uitkuisen voor ik beval... Maar ja, ik kan niet toveren en ach, we zijn plantrekkers. Het lukt ons wel.

Ons ma zou wel komen, dat weet ik... maar ze werkt zelf nog volle dagen dus begrijp ik maar al te goed dat dit niet mogelijk is. Serge heeft ook ouders maar daar blijft het ijzingwekkend stil ivm deze zwangerschap, dan zal er opeens weer geschrokken worden als hij uit zijn kraam schiet en gaan wij weer de jaloerse zijn en vooral ik de "vieze".

We trekken het ons niet aan, das een feit en leven ons eigen leven.
 

De sollicitatie is zeer goed verlopen, maar later volgt meer uitleg, eerst verder afwachten.

 

Ok Lientje Pralinetje? Of nog te karig? Hihi...

 

3 september

 

36 weken zwanger, morgen althans. Maar vandaag hadden we een gynbezoekje en wat super nieuws is; de baby is buiten alle verwachtingen in uiteindelijk toch nog gedraaid.  'k Had gisteren héél wat weeën en redelijk wat pijn (zoals nu nog steeds). De baby zou zich dus gisteren gedraaid hebben en is direct met de indaling begonnen... daarom heb ik nu ook nog zo'n last.

De harde buiken doen in momenten veel pijn maar ze veroorzaken (nog) geen opening. Dus de gyn laat alles nu z'n gangetje gaan, indien de bevalling nu zou beginnen dan wordt het niet meer tegen gehouden.

Een belangrijk iets, het gewicht is nu reeds 3.400 gram en de lengte +/- 48 cm. Een groot verschil bij de vorige controle, echter bij een stuitligging zijn de schattingen wat onnauwkeuriger, zei de gyn. Het wordt dus weer een "kloeke" baby.

 

De school is goed gestart, de kids zijn weer vertrokken en tot nu toe verloopt alles nog goed. De vermoeidheid loert echter al om het hoekje, maar in de namiddag duik ik toch eff m'n zetel in.

 

Ik loop op van de zenuwen want morgen heb ik een ritje Hasselt voor de boeg en dit voor een belangrijk sollicitatiegesprek. Na een eerste selectie werd ik opgebeld voor een persoonlijk gesprek, ze zien in mij een geschikte kandidate (job als gerante) maar dat gesprek gaat wel door in Beringen.

Ik had graag een vriendin ofzo mee genomen maar ze moeten werken, wat ergens normaal is. Iemand die mij er héén brengt is ook niet evident want het is tenslotte 4 uur rijden héén en terug. Ik zal m'n plan wel trekken maar zit er net als Serge toch wat mee in, vooral omdat ik de laatste 2 dagen redelijk wat pijn heb...

Ik wil die job héél graag dus ik moet er gewoon heen.

 

 

28 augustus

 

35 weken zwanger vandaag. Soms geloven we het nog steeds niet...

Als ik echter in de spiegel kijk is het nochtans duidelijk. Het is nog steeds een stuitligging, dus zijn we ons aan het voorbereiden op een keizersnede. Ik heb er erg veel schrik voor. Vooral de gevoelens maken me zorgen! Zal ik direct dat moedergevoel hebben? Kan ik m'n baby direct vasthouden, verzorgen, wassen? Zal ik snel uit bed kunnen en veel last hebben van de operatie?

Indien keizersnede is het zelfs een stuk minder dan nog 5 weken zwangerschap... dan komt het echt wel héél dichtbij!

Mijn valies is nog niet klaar en het park moet ik ook nog zetten. De rest is in orde. Oef...

De baby is héél erg actief, het begint in momenten pijn te doen. De bewegingen zijn vooral op maag en blaas gericht. Het hoofdje duwt zodanig tegen m'n maag dat ik niet veel in één keer kan eten, enkel kleine porties. De voetjes voel ik dan regelmatig op m'n blaas en tegen m'n ribben stampen.

Het slapen is ook een ramp. Steevast wakker vanaf 03.30u tot rond 05.30 à 6u. Dan kan ik weer slapen. Nu is dat niks, maar vanaf maandag is het weer opstaan om 6.15u om de kids naar school te brengen. 'k Ga er erg fris uitzien, denk ik! Maar ik kan dan wel 's middags eens een dutje doen en me voorbereiden op de naderende bevalling.

 

Het kamertje is zo goed als af, nog enkel een interieursticker, het bedje opmaken en 't is klaar. Eff foto toevoegen. (alsook bij buikfoto's een nieuwe foto.)

 

 

 

Woensdag dan een nieuw gynbezoekje, ben razend benieuwd naar het gewicht. De meter en peter kijken er eveneens héél erg naar uit. Is zo leuk om dat te ervaren...

 

Een vriendin haar bevalling was voorzien ongeveer dezelfde periode als van ons, doch de baby is reeds geboren. Zo'n klein, dapper ventje dat slechts 1.415 gram woog, ze mag terecht fier zijn op haar baby want dat prutske doet alles al zelfstandig. Ben héél erg blij voor haar en de papa. Nog eens proficiat, lief!!

 

 

13 augustus

 

Ik kom net terug van een bezoekje aan de gyn!
Onze baby weegt nu op 33 weken; 2.100gram, mooi op schema, zei hij! Het geschatte gewicht blijft 3.500 à 3.600gram.
Voor ons is dat echt een kleintje, hoor.... wij zijn baby's van boven de 4kg gewoon, de zwaarste woog 4.300gram. Het zou te maken hebben met de leeftijd, dan zakt het geboortegewicht wat! Alsook de combinatie dat ik niet echt veel bijkom!
De baby ligt wel nog in stuit, volgens de gyn is er nog een week of twee tijd. Indien hij/zij niet draait dan is de bevalling => keizersnede op ...............!
Erg raar om nu al te weten wanneer onze baby kan geboren worden! Brrrrr... komt echt dichterbij!
Maar alléé, pruts kan nog draaien, maar 'k zal het wel voelen, zei de gyn!

Toch zou ik het liefst hebben dat het een gewone bevalling wordt!
De echo was erg grappig, de gyn moest ook lachen, hij zei dat ik een erg actieve baby heb! Alsof ik dat nog niet gevoeld had...
Gisteren voelde ik pruts bijna de ganse dag door en tot 3 keer toe had hij/zij de hik!
Ondanks de vele harde buiken (vandaag al zo'n 15 tal) geen opening, dus prima.
Urine, bloeddruk, alles ok! Enkel naar de namiddag toe gezwollen handen en voeten maar indien dit 's morgens weg is, dan is er ook geen probleem, zei hij!
M'n gewicht, voor het eerst is er bij gekomen... en direct 5 kilo.
Dat is dus 5 kilo op 33 weken zwangerschap. Ben content. Maar ik eet dan ook niet overdreven veel, de baby duwt constant met hoofdje tegen m'n maag, dat zorgt ervoor dat ik weinig maaginhoud kan hebben...

Binnen 3 weken terug, op 3 september... rare datum! Toen was vorig jaar de eerste echo waarbij we een kloppend hartje zagen.. week nadien miskraam! Raar, hé al die datums, dat blijft bij...

 

Het kamertje schiet goed op!

Ik nam het plamuren en afwrijven voor m'n rekening, samen met ons ma heb ik dan glasvezelbehang aan de muren bevestigd en deze week heb ik dan geschilderd. Het resultaat mag er zijn.

Ik zet eens een voor en na foto erbij! (de foto is wel genomen na de eerste schilderlaag, er moest nog een tweede komen maar kon niet wachten)

 

 

Dit weekend wordt het plafond gedaan en dan volgt nog het parket. Vanaf dan kan ik beginnen opsmukken, kleertjes wassen en in de kasten leggen. Ik had gehoopt eind augustus gedaan te hebben en dat zal wel lukken.

 

Serge kijkt er enorm naar uit om weer een baby in huis te hebben. We blijven maar naar elkaar toe groeien en het voelt na al die jaren nog steeds héél erg goed aan!

Ikzelf voel me soms erg belabberd door de harde buiken en door de hevige bewegingen van pruts. Ik begin ook te waggelen, schoon om te zien, amai...

Er zijn wel dagen dat ik ook geniet, het is laat in de zwangerschap maar nu pas lukt het precies. Het heeft lang genoeg geduurd eer ik durfde genieten en nu is dat prioriteit.

Ik probeer zoveel mogelijk van onze zorgen opzij te zetten, ze zijn er nu sowieso en als ik me nu druk maak of niet... het helpt niks! Ik zet nu ook eventjes de miserie van derden aan de kant, ik ben nu éénmaal iemand die zich alle leed van de wereld aantrekt maar nu moet ik dat even opzij zetten. Misschien egoïstisch... Maar de baby heeft me nodig en ik wil er zijn voor pruts.

 

 

26 juli

 

Gisteren de ziekenhuiskamer in orde gebracht in de materniteit. Dus daar moet ik niet meer aan denken. De drukker is in verlof tot 4 augustus, dat wordt nog een weekje wachten! Ben wel benieuwd wat hij van mijn eigen ontwerp vindt. Normaal zou ik het zelf afprinten maar de datum, gewicht en lengte kan niet op voorhand gedaan worden. Serge zou dit dan na de bevalling moeten doen maar kent niks van dat programma (Photodraw) dus zit er niks anders op dan een drukker aan te spreken. Trouwens 110 kaartjes zelf afprinten zou -denk ik- ook niet te doen zijn!

Tevens gisteren de 3D echo gehad. We hebben pruts gezien maar niet lang, toch hebben we enkele foto's en een DVD met bewegende beelden. (Te zien bij "echo's")

 

Momenteel volop bezig aan de babykamer, in dit zwoel weertje geen sinecure.

Ik probeer zoveel mogelijk te helpen, 'k heb zopas de isolatie gedaan. Serge heeft de elektriciteit gelegd en is bezig de gyprocplaten te bevestigen. Nu eventjes pauze om af te koelen en de Tour wat te volgen, straks verder doen.

'k Voel wel aan m'n buik dat dit alles geen werken meer zijn voor mij... hij doet al genoeg en dus wil ik mijn steentje bijdragen! Moest iedereen trouwens komen helpen die het beloofd heeft... maar ja, as usual...

Zodra alle gyprocplaten eraan hangen begint het plamuren, dat zal de moeite zijn en mijn werk, alsook het schilderen. Serge kan veel, erg veel... maar schilderen behoord daar niet bij!

Na die werken nog het plafond toesteken in MDF-planchetjes, het parket leggen en we zijn er!

Eind augustus zou ik toch graag de kamer af hebben, dan kan ik me beginnen voorbereiden op de bevalling.

 

Voor de rest alles ok! Ons sociaal leven staat echter op een heel laag pitje. Sedert we hier wonen komt er nog zelden iemand. Is het de afstand? Of eerder het feit dat we drie kids hebben en er een vierde op komst is? Is volgens mij ook de reden waarom je zelden eens uitgenodigd wordt... stel je maar eens voor dat die drie "vlegels" lastig zijn. ;-)

Onze meeste vrienden wonen echter ver... Lebbeke, Antwerpen, Nederland, etc... dat maakt het ook wel wat moeilijk.

 

Enfin, ga me weer klaarstomen om boven te gaan "bakken" in de babykamer!  :-)

 

 

24 juli

 

Vandaag 30 weken zwanger, eigenlijk gaat het wel snel. Soms moet ik al eens denken hoe ik me voelde toen ik 10 weken zwanger was. Gelukkig heb ik dit dagboek, het blijft een mooi en soms pijnlijk aandenken aan onze lange strijd.

 

Vorige was er dus een gynbezoek. Pruts weegt nu 1.580 gram en is +/- 40 cm groot. Het geschatte geboortegewicht zou 3.500 gram bedragen, dus gokkers... wie onder de 3 kg schatte... hmmm...

Pruts ligt wel nog in stuit en de gyn zei dat het nu toch wel tijd wordt dat hij/zij zich draait. Daar het geen piepkleintje zal zijn wordt de plaats wel beperkt... anders wordt het een keizersnede. Een 4de bevalling -waarvan de overige natuurlijke bevallingen waren- die een keizersnede wordt komt zelden voor zei hij, maar het kan. Het is tevens een volledige stuit, dwz dat de baby in kleermakerszit op m'n bekken rust.

Ik voel ook dat er nog geen moeite wordt gedaan om zich goed te leggen. Het hoofdje duwt tegen maag en ribben, de voetjes trappelen op blaas en schoppen tegen m'n bekken. Handjes voel ik dan weer in m'n zij...

 

M'n buik neemt nu toch wel erg grote proporties aan en dat begint net onder m'n borsten, als ik gewoon ontspannen zit dan duwt het enorm en zit alles in de weg. Wil ik met rechte rug zitten dan doet m'n rug pijn... en zo is er wel altijd iets. Het bijzonderste is dat het met de baby allemaal goed gaat.

We beginnen nu af te tellen, de kids worden ook wel erg benieuwd nu...

 

Morgen voor de zoveelste keer de 3D echo, vraag me af op Pruts nu wat geheimen zal prijs geven.

 

 

18 juli

 

Ik voelde me niet goed en dat is nog steeds zo. De harde buiken verdwijnen niet, ben erg moe en sedert een paar dagen kortademig. De baby groeit natuurlijk steeds verder en komt hoger te liggen, dat zal wel de reden zijn dat ik wat kortademig ben.

Straks gaan we naar de gyn en ben eens benieuwd wat het gewicht van pruts zal zijn.

Mijn gewicht is ook een vraagteken, ik veronderstel dat ik nu toch wel kilo's zal winnen.

De 3D echo was voor de derde keer een flop! Nu had pruts zich gedraaid en lag met de rug naar ons gericht. Ook geen stuitligging meer, maar dwars. Handjes en voetjes op m'n blaas, alsof ik dat nog niet gevoeld had... hallo...

Wat heel sympathiek is van Sylvie (de dame van het echobureau Cfor9), is het feit dat we een vierde keer terug mogen gratis... Deze keer zal ze geen consultaties na mij doen zodat ze voldoende tijd heeft voor ons. Indien nodig tetteren we wat in gezelschap van een drankje en eet ik iets dat pruts actiever maakt. 'k Heb het al gezegd... volledig tegendraads, een eigenschap van papa. :-)

De doopsuiker is een feit, na lang wikken en wegen van Serge is deze besteld en ben erg blij. 't Is mooi.

De geboortekaartjes zijn bijna in orde! Ik heb zelf iets getekend en ontworpen, zelf afdrukken zal moeilijk zijn want de datum, gewicht en lengte kan pas na de bevalling. Serge is niet thuis met dat programma dus zal het sowieso door een drukker moeten gedaan worden! Eerstdaags moet dit zeker in orde gebracht worden, je weet nooit dat ik vroeger beval of in 't ziekenhuis beland. In orde is in orde, 'k moet er dan niet meer aan denken.

Volgende week mag ik m'n kamer regelen in de materniteit.

De babykamer is nog een zolderruimte momenteel, er zit wel al een velux in, de isolatie is bijna gedaan en dan is het gyprocplaten tegen de muur bevestigen. Het schilderen is dan voor mij ergens in augustus.

En voor de rest is het afwachten... nog een weekje of 5 en dan zet ik het park klaar.

Ik heb weer een foto bijgevoegd en een compilatie.... ;-)

 

 

29 juni

 

Ik vraag me af waar die roze wolk blijft!!

Voel me ellendig, als een opgeblazen koe en alles wat ik doe bezorgd me harde buiken. Stofzuigen, een volle blaas, een stamp van pruts, strijken, lang rechtstaan, me draaien in de zetel/bed... niks lukt me zonder die contracties te krijgen.

Serge heeft vrijdag naar de gyn gebeld en buiten de magnesium dat ik moet nemen werd ik rust voorgeschreven. Indien verder last dan moet ik eens via materniteit aan de monitor gaan liggen. Een warm bad kan ook helpen, maar dan kan ik zowel een ganse dag in dat bad zitten.

Met 3 kids is het niet evident om te rusten... nu we verhuist zijn en wat ver wonen is het ook niet makkelijk om hulp te krijgen. Nuja, wat hulp betreft ben ik sowieso een moeilijke, doe alles het liefst zelf.

Waar ik het meest moeilijk mee heb is dat we nog zelden iemand zien en met de vakantie voor de deur zal het niet beteren. Nu heb ik geen reden meer om naar m'n vertrouwde Torhout te rijden want de kids zijn thuis.

Waarschijnlijk ben ik aan het zagen maar ik voel dat een dipje niet veraf is. 't Is gewoon omdat ik me niet goed voel dat ik zo denk, denk ik.

De demo van vrijdag is dankzij onze oudste en m'n aanwezige (stief)schoonzus goed verlopen, zij hebben geholpen want zelf kon ik geen dozen meer versleuren, 3 uur rechtstaan was meer dan voldoende en 'k was bekaf toen ik iets voor 12 uur middernacht thuis kwam.

Voel me zo zo schuldig tov kleine pruts, zo lang naar uitgekeken en zie nu...

 

 

27 juni

 

Oef, schooljaar is ten einde. 2 maanden lang hoef ik niet om 6.20u op te staan. Jippie...

Hun rapporten waren goed, Giancarlo geen enkele onvoldoende en Valentino had 81%, Quiandro had voor z'n normen ook geen al te slechte punten, 65%. Hij heeft erg goed gewerkt voor Nederlands, Frans en WO maar echter héél erg slecht gepresteerd voor Wiskunde -dat wisten we- maar anders had hij gemakkelijk 70% gehaald. Erg spijtig.

Giancarlo mag nu naar de tweede graad, dus het derde middelbaar, hij zal de richting Wetenschappen volgen. Vooral de vakken Chemie, Biologie, Fysica, Geschiedenis en Aardrijkskunde liggen hem wel! Hij zal zijn ding wel vinden.

Quiandro veranderd van school, vanaf september gaat hij naar het KTA Roeselare, daar kan hij eventueel (banket)bakker, carossier, metser of schilder/decorateur worden. Bouw en Metaal zijn ook keuzevakken, dus we zien wel wat het wordt.

 

Onze reis hebben we geannuleerd, het heeft geen zin want de laatste warmere dagen bleken weer een aanslag op m'n lichaam en humeur. Ik kan er echt niet tegen. Nog een goeie 13 weken en m'n voeten zwellen nu al op, laat staan dat ik binnen een maand in Spanje zou vertoeven, volgens de laatste berichten heersen er daar hittegolven. Denk dat ik dan best in m'n kot blijf.

De laatste dagen heb ik erg veel last van harde buiken, sommige momenten komen ze om de 10 minuten wat nogal veel is. Ik ben dan zo'n kieken dat ik niet durf bellen naar de gyn, misschien is het allemaal wel normaal en zal hij het afwimpelen als een truntigheidje. Ik wil hem dan ook niet steeds lastig vallen.

Het is een feit dat er hier momenteel door omstandigheden enorm veel stress in huis hangt, ik vermoed dat het éne wel met het andere te maken zal hebben.

Sowieso zal ik proberen 's morgens m'n werk te doen en vanaf de middag wat te rusten. Vanavond heb ik dan een demo maar zal onze oudste meenemen, want de dozen waar alle kaarsen en decoratie in zit weegt toch wel erg zwaar, zo kan hij wat helpen. M'n buik begint wat in de weg te zitten en dan is alle hulp welkom! Niet te geloven dat m'n buik dikker en dikker word terwijl ik geen gram bij kom. Ik weeg nog steeds zoals bij de eerste controle toen ik 6 weken zwanger was. Maar geen probleem, ik klaag niet... ze gaan er nog wel bijkomen.

 

Nog enkele buikfoto's toegevoegd en de goklijst vult ook mooi aan.

 

19 juni

 

Vreemde, hectische dagen...

Bij Serge werd via scans zware artrose + begin van een hernia geconstateerd. Buiten pijnstillers en een behandeling bij een "kraker" kan er niet veel gedaan worden. Het zou een gevolg zijn van het auto-ongeluk van 14 (!!) jaar geleden, daar liepen we beiden een whiplash op. Het sleuren met betonplaten én palen doet er natuurlijk ook geen goed aan.

Gisteren dan bij de huisarts geweest omdat hij sedert dinsdag zo'n pijnlijke knie had, hij was er zo mee opgestaan. Ik kreeg de schuld dat ik waarschijnlijk in m'n slaap hem een stamp had gegeven (kon natuurlijk ook zijn.. LOL).

Het bleek echter jicht (http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=135) te zijn. Neen, niet van alcoholgebruik of vettig/verkeerd eten. Wel door te weinig te drinken en teveel te zweten, daardoor stapelen urinezuren zich op in de onderste gewrichten.

Nog enkele dozen medicatie erbij...

Op weg naar huis breekt de koppeling van onze wagen, op 10 km van onze woning. Touring gebeld en we moesten wat geduld hebben, er ging iemand langskomen.

Als je dan bedenkt dat ik erg dringend moest plassen en er niks in de buurt was...

Pruts had de stresssituatie precies door want die begon hevig m'n blaas als trampoline te gebruiken met als gevolg; harde buiken. Aiaiai...

Enfin, we (kids en ik) zijn uiteindelijk dankzij Bryan (partner van de toekomstige  meter) thuis geraakt en Serge + de auto samen met de takeldienst van Touring.

We geraken aan geen vervangwagen dus blijft het hectisch, vooral voor Serge dan. Ikzelf ben aan huis gekluisterd (heb dus geen uitvluchten om niet te strijken).

 

Vandaag ben ik 25 weken. Nog 15 weken af te tellen, het kort in...

Dinsdag was er een gynbezoekje en alles was ok. Pruts weegt nu ongeveer 835 gram en zou zo'n 28 à 29 cm groot zijn. We beginnen al nieuwsgierig te worden naar deze kleine ukkepuk.

We hebben al eens rondgekeken voor de doopsuiker en geboortekaartjes en alvast onze goesting gevonden. Alleen valt het ons wat te duur uit, dus zoeken we een alternatief.

 

De goklijst doet het precies goed, we hebben al wat afgelachen. In feite is het voor ons ook nog een gok, enkel het geslacht weten we en dat is nu natuurlijk wel het belangrijkste voor iedereen.

Maar troost jullie, nog 15 weken geduld... volgens sommigen zelfs maar 10 niet meer. Hihi...

 

 

14 juni

 

Via deze link kan iedereen een gokje wagen.

Veel gokplezier.  :-)

 

 

13 juni

 

Wel, ons pruts was net zoals de vorige keer serieus tegendraads. Nu lag hij/zij weer in de placenta weggestoken en dan nog eens met armpjes en vuistjes voor het gezichtje.
We konden wel het volledig lichaampje zien, armpjes, beentjes, mooi kuitjes, teentjes en vingertjes en dan nog enkel het topje van de neus.
Potverdikke, weer pech.
Maaaaaaaaaaaaaaaaar wat ik ontzettend sympathiek vind, ik mag van Sylvie van Cfor9 -het echobureau- nog eens terug gaan GRATIS. Nu gaan we wel 4 weken tussen laten, dan kan pruts niet meer in hoekjes kruipen.
Nu lag de baby wel in stuit, zal zich nog wel draaien, zeker? Ben nu 24 weken. Hoe lang draaien ze zich eigenlijk nog?
Ik had het al ondervonden dat de baby anders lag, de stampjes zijn vol op m'n blaas en zorgt soms voor hilarische toestanden.
Als ik zo'n stamp op de blaas krijg grijp ik steevast naar m'n "kr(m)uis" door het schrikken, laatst aan de kassa van een warenhuis... je had ze moeten zien kijken.
Ik denk dat het een perfecte trampoline is m'n blaas.
Je zag wel een duidelijk verschil bij 2 weken geleden, pruts was al veel voller nu! Is toch mooi om te zien, hoor! Je voelt het bewegen en je ziet het ondertussen op dat scherm, machtig gewoon.

Ik neem nu magnesium bij voor de harde buiken en 't is precies wat beter.
Dinsdag dan weer naar de gyn, voor het eerst zaten er 4 weken tussen, maar door de 3D's was het draaglijk... hihi...

Had gisteren en vandaag wat lichtjes bruinverlies, maar zal wel niet erg zijn, zeker?
 

 

9 juni

 

Morgen hebben we onze tweede 3D echo. Vorige keer -op Serge's verjaardag- lag pruts niet zo goed. Het was precies of er verstoppertje gespeeld werd. Soms zagen we een voetje met piepkleine teentjes, dan zagen we een handje die de navelstreng vasthad en heel even mochten we het gezichtje aanschouwen.

Na meer dan een uur echo gaven we het op, alles was op dvd opgenomen maar is daar gebleven zodat we morgen de rest er kunnen bij zetten.

We kregen toch al één foto mee om toch maar iets tastbaars te hebben. De foto kon je al zien op 27 mei. Je ziet duidelijk het gezichtje en de 2 vuistjes naast het hoofdje.

Hopelijk zien we morgen meer. Dan gaat de meter ook mee. Een grotere curieuzeneuze is er niet, hoewel... de tante kan er ook weg mee.  :-)

M'n buik zet goed uit en de eerste striemen zijn een feit ondanks het goed smeren van buikbalsem. Serge doet het trouw iedere avond.

Ik word gevraagd door (on)bekenden voor wanneer de bevalling is, eens ik zeg oktober dan zie je een gezicht vol verbazing. Ja, ik heb bij iedere zwangerschap altijd een serieuze buik. We zijn nu nog maar 23 weken en 4 dagen ver of 5 maanden en 1 week. Dus we hebben nog wat voor de boeg.

 

De eerste kwaaltjes zijn natuurlijk weg maar wat in de plaats kwam moet niet onderdoen.

2 weken terug na wat te lang stil staan om te tetteren op de markt een appelflauwte gekregen, de vensterbank van -typisch- een babyboetiek was de reddende engel. Door lang stil te staan kan de bloeddruk van zwangere vrouwen opeens dalen waardoor de hersenen een kort zuurstofgebrek hebben. Flauwvallen voelt en ziet men meestal aankomen doordat de vrouw niet lekker wordt, het klamme zweet uitbreekt en wit wegtrekt.

Dat was dus het geval.

De bandenpijn wordt precies nog heviger, ergens kan ik het wel begrijpen. Na de buikwandcorrectie werd 2,5 kilogram huid weggesneden, alles moet nu weer rekken zowel huid als spieren. Die pijn is zo hevig dat je alle activiteiten voor een goeie 20 minuten moet staken. Met de auto rijden is dan geen simpel iets meer...

Sedert dit weekend heb ik erg veel harde buiken.

 

Vanaf twintig weken zwangerschap komt het voor dat de baarmoeder soms hard aanvoelt. Dit noemt men Braxton-Hicks contracties. Dit komt doordat spiercellen in de baarmoeder samentrekken. Dit is een normaal proces. De harde buiken zijn in principe pijnloos en komen onregelmatig voor. Harde buiken kunnen ook uitgelokt worden doordat je baby schopt, je zelf ineens van houding verandert, je een volle blaas hebt of wanneer je het erg druk hebt gehad.
In de laatste weken van de zwangerschap kunnen harde buiken iets vaker voorkomen, de baarmoeder bereidt zich op die manier voor op de bevalling.
Wanneer je veel harde buiken hebt, neem dan contact op met je vroedvrouw, zeker indien die pijnlijk zijn en regelmatig zijn. Soms is het namelijk een teken dat je het wat rustiger aan moet doen. ( premature contracties) Een blaasontsteking mag men ook niet uitsluiten.
 

Vanmorgen toch even met de gyn gebeld en ik moet extra magnesium bijnemen, dit zou krampen wat vermijden.

Dat gaan we dan maar doen, hé.

Pruts is ook héél erg actief, het is zelden dat ik niks voel van beweging. Serge voelt het ook al een tijdje en Quiandro kon het ook al voelen. De kids leven erg mee en Valentino komt regelmatig eens over mijn buik wrijven. Ze tellen nu al af en de geboorte zal voor hen dubbel zijn, enerzijds blijdschap dat ze eindelijk hun zusje/broertje gaan zien en anderzijds... dan zit de vakantie er al weer op.  ;-)

 

Ik heb nog een buikfoto bijgevoegd en nu ben ik er weer mee weg. Ik hoop dat ik morgen jullie wat meer foto's kan laten zien van pruts.

 

5 juni

 

Het is geen geheim dat ik een grote fan van Udo ben.

Daarom voor iedereen die iemand mist dit liedje.

Ik persoonlijk draag het op aan Imani* en m'n mémé....

 

 

 

 

 

27 mei

 

 

26 mei

 

Morgen is het zover, een 3D/4D echo van ons pruts. Nu hopen dat de baby goed ligt want dat blijkt soms een fiasco te zijn. Volgens Serge moet ik mijn ogen dicht doen, aangezien het zijn cadeau is. Yeah, right...

Dit weekend redelijk wat gewerkt. Nog volle dozen bekeken van de verhuis, die geledigd en van alles gesorteerd voor de rommelmarkt zondag. Deze gaat door hier vlak voor de deur en alle centjes dat we oprapen is voor de babykamer.

We kochten reeds de laminaat, nu nog een velux en keiveel materiaal want nu is het nog een ordinaire zolderruimte onder de dakpannen. Maar 't wordt mooi, zeker weten!

Vandaag is de geboortelijst ook een feit (zie link bovenaan). Het lijkt misschien nog vroeg, maar bepaalde zaken hebben we al nodig voor de bevalling. Bv park, flessen, enz.

We kozen voor Dreambaby omdat het makkelijk is, goedkoop en vooral omdat alles via internet te regelen valt, zowel voor ons als voor familie/vrienden.

Er moeten nog kleinigheden bijkomen maar voorlopig lijkt ons dat voldoende.

Alléén twijfelen we nog of het niet raadzaam zou zijn om nog een geboortelijst met kledij toe te voegen. Geen idee, wat raden de lezers aan?

 

Ik laat morgen zeker iets weten ivm de echo, natuurlijk voeg ik foto's bij. ;-)

 

 

22 mei

 

21 weken zwanger vandaag...

Nog een paar weken en onze baby is levensvatbaar buiten de baarmoeder. Het is soms nog zo onwerkelijk, Serge heeft altijd een gevoel gehad dat het ooit zou lukken om weer zwanger te worden! Ik niet, gehoopt wel... maar dat ik ooit nog eens die stampende voetjes zou voelen? Neen.

Pruts wordt actiever met de dag, de bewegingen voel ik nu erg regelmatig. Onlangs was de autogordel er precies teveel aan want die kreeg heel wat stampen te verduren. Dan zit ik te lachen achter m'n stuur, voorbijrijders denken dan waarschijnlijk dat ik doorsla.. hoewel.. is ook een optie, natuurlijk. Lol.

 

Gisteren brachten we een bezoekje aan de gyn. Er was een uitgebreide echo en alles was prima in orde. Er was maaginhoud, de nieren werken zoals het moet, hartje klopte stevig en de hersentjes waren ok (precies mijn herseninhoud, zag ik... niet veel dus, zal het zelf zeggen... hihi).

Pruts weegt nu +/- 460gram en is zo'n 24cm groot. Het hoofdje heeft een doorsnede van 5,3cm, het buikje 4,9cm en een dijbeentje is nu 3,3cm lang.

Ikzelf ben één kilo afgevallen, vreemd. Toen ik naar Weight Watchers ging kwam ik bij, nu mag ik bijkomen en gaan er kilo's af! Typisch ikke... tegendraads.

Volgende echo binnen 4 weken, nog erg lang dus... maaaaaaaaaaaaaaaaaaaar dinsdag is Serge jarig en als cadeau laten we een 3D/4D echo maken van Pruts. In Kortrijk is zo'n echobureau en we mogen op zijn verjaardag langs gaan, dit wordt een specialeke voor Serge...  Op www.cfor9.be kan je enkele voorbeelden zien.

We kijken er dan ook ontzettend naar uit...

 

Ik heb ook nog een buikfoto geplaatst.  :-)

 

 

18 mei

 

Na enkele drukke weken ben ik hier nog eens.

Quiandro's lentefeest is achter de rug, daar liep een hectische week aan vooraf. Er moest nog kledij worden gekocht en zeker voor mij was het een ware zoektocht. Gelukkig alles gevonden en eerlijk gezegd was het wel mooi, geen typische tent maar een mooie witte linnen broek met een bruin aansluitend topje/kleedje er boven. (foto volgt)

Mijn buik viel erg op, nu mag dat... binnen 5 maanden niet meer.

 

Ondertussen ben ik 20 weken en 3 dagen zwanger, over de helft... we kunnen aftellen nu.

De vermoeidheid is de laatste week ontzettend toegenomen en ik voel toch wel duidelijk een verschil tussen zwanger zijn op je 21ste en zwanger zijn op je 35ste.

Gisteren heeft Serge voor het eerst pruts voelen stampen, dit was anders mijn privilege maar ik moet het nu delen met de papa. Het gaat er soms erg hectisch aan toe in m'n buik! Ik durf er ook nu pas aan toegeven dat ik best wel mag genieten.

Sedert een paar dagen zijn de kuitkrampen ook een feit, bij de vorige zwangerschappen had ik dit ook in erge mate. Ook nu weer vannacht roepend wakker geworden van de pijn.

Serge z'n mompelende reactie; "is 't weer van datte?"

M'n kuiten doen nu nog pijn, ben precies een waggelende eend. :-)

 

Woensdag volgt er weer een echo, een uitgebreide om te zien of alle orgaantjes goed werken. We zijn echt benieuwd want de veranderingen in m'n buik volgen elkaar snel op.

Mijn humeur is in momenten niet te doen, ben sowieso al een emotioneel geval, maar nu... amai! Wenen omdat je een wild konijntje dood langs straat ziet liggen is er toch wel over, niet?

De hormoontjes, ik mag alles op de hormoontjes steken. LOL

 

Ondertussen zijn de meter en peter een feit, beiden zijn ze erg content. Ik kon zelfs een tante via sollicitatie bekomen en die nam de werkaanbieding met beide handen aan.

(klik op de afbeelding)

 

Door toevalligheden heb ik ook al een kinderwagen, een buurvrouw van ons ma verkocht haar "koets" en we konden die voor een prijsje op de kop tikken. Héél erg goed onderhouden, precies nieuw en van het merk Quinny, een driewieler dat ik sowieso wou kopen!

We beginnen nu ook langzaamaan aan de geboortelijst te denken, in Dreamland kan je die online vastleggen en er kan eventueel door familie/vrienden/kennissen/sponsors (lol) online besteld en betaald worden. Dit kan dan door ons of door de persoon zelf afgehaald worden in Roeselare, waar zo'n vestiging is. Wel makkelijk vind ik! Ik zet later de login wel online maar nu is het nog wat te vroeg.

De naam is ook een feit, gisteren viel de beslissing, het wordt weer iets speciaals. We hebben ook een idee qua geboortekaartjes maar ik weet niet of het te realiseren valt. We zien wel, er is nog tijd genoeg!

 

Ik zit dan nog met een (luxe)probleem. Op reis gaan of niet. We kijken ontzettend uit om weer naar Spanje te reizen, van de gyn mag het mits voldoende tussenstopjes want het is sowieso 1500km rijden, enkele reis.

Ik zou dan 30 weken zwanger zijn of 7 maanden.

Tot zover géén probleem maar... ik die een ontzettende zonneklopster ben en uren kan liggen bakken in de zon moet toegeven dat ze vorige week tijdens de eerste warmte afgezien heeft. Enkel de schaduw was mijn vriend.

Ik begrijp er niks van, kan je door een zwangerschap opeens niet meer hittebestendig zijn?

Is het dan verantwoord om 1500km te rijden om ginder in de schaduw te zitten? Kan ik dan niet beter thuis in de schaduw kruipen? Dat is gratis.

Ik zelf moet van Serge de knoop doorhakken, maar dat is nu juist mijn probleem... ik ben erg slecht in knopen doorhakken. Enerzijds wil ik zooooooooooo graag gaan, de herinneringen van vorig jaar zijn nog steeds zo levendig en ik verlang terug naar zon, zee, strand, het genieten van alles, het weg zijn uit de sleur en zorgen...

En anderzijds heb ik schrik dat ik de vakantie zal verpesten als we toch gaan.

Wat deken de lezers?

 

Bedankt trouwens aan de mensen die langs virtuele weg Quiandro een proficiat wensten. Familie vergat het, "vreemden" niet.

 

 

2 mei

 

Op vraag van Lientje een update.  :-)

Woensdag had ik een echo om te zien of pruts geen last had van de punctie. Aan het spartelen te zien bleek hij/zij alles goed doorstaan te hebben, wat een geruststelling was.

De baby was 12,25cm van hoofd tot stuit, met de beentjes erbij komt dat ongeveer op +/- 17cm.

Ik heb ook nog eens op papier bevestigd gezien dat het geen Downsyndroom heeft.

Volgende afspraak is dan binnen 3 weken voor een uitgebreide echo, dan gaan we zien of alle orgaantjes goed werken! Best wel een belangrijke echo!

Ik heb ook nog wat fotootjes toegevoegd.

Binnenkort zet ik ook een wedstrijdje online... jullie gaan kunnen gokken wat het geslacht, gewicht en geboortedatum zal zijn. Ik zal dan alles mooi bijhouden en online zetten zodat jullie kunnen volgen. Degene die het dichtst benaderd wint een prijs. Lijkt me wel leuk...

 

De peter hebben we ondertussen gevraagd en hij heeft het peterschap aanvaard. Iets waar we ontzettend blij mee zijn. Pépé Kroketje, klinkt toch leuk, niet?

De meter moeten we nog vragen, maar we zijn er nog niet 100% uit!

Ikzelf voel me redelijk goed. Wel erg veel last van bandenpijn, in momenten is het bijna niet uit te houden, gelukkig duurt het hoogstens een half uurtje. Maar als je het zo 2 à 3 keer op een dag hebt, dan is het tanden bijten.

Qua gewicht is het keigoed, er is nog geen gram bij. Ik blijf op m'n gewicht hangen van tijdens de eerste week van mijn zwangerschap, echter hoelang nog?

M'n baarmoeder groeit nochtans volop verder en is duidelijk te voelen als ik neerlig, nog een goeie cm verwijderd van m'n navel. Ik voel regelmatig klopjes tegen de baarmoederwand en soms verkruipt pruts van de éne naar de andere kant. Grappig om te voelen! Serge kan bijna niet meer wachten tot hij ook iets voelt, dan zal het voor hem ook wat "echter" zijn. Dat zal niet lang meer duren, denk ik.

 

Volgende week lentefeest van Quiandro en ik heb nog geen kledij. Dat wordt iets anders.. zwangerschapskledij is niet altijd zo modieus of je moet naar merken grijpen. Echter 89€ voor een jeans van Noppies vind ik teveel van het goeie, ik zal die hoogstens nog 5 maanden dragen en tijdens de zomer ben ik ook niet veel met een lange broek.

Het wordt dus een heuse zoektocht.

 

 

25 april

 

Imani*, vandaag was je geboortedag.

Voor anderen al vergeten, voor ons echter nog zo pijnlijk.

We denken aan je... 

 

 

23 april * Update

 

Om 12.30u het verlossende telefoontje gekregen van Professor weet zijn naam al niet meer van Leuven. De eerste resultaten waren al bekend en hij zei direct "ik heb goed nieuws".

Maw de eerste resultaten tonen aan dat ons pruts géén Syndroom van Down heeft.

Na het telefoontje heb ik eens goed gehuild, alle spanning van de laatste dagen moest er gewoon uit!

Ik heb enkele mensen op de hoogte gebracht en hun reacties waren hartverwarmend. Bedankt!

Nu ga ik de overige 5 maanden eindelijk eens genieten, aan namen denken, aan een peter en meter en alle leuke dingen die erbij horen!

 

 

23 april

 

Ik laat jullie even weten hoe de punctie verlopen is!

Om 08.30u moesten we in de wachtzaal zijn, de punctie ging gewoon door tijdens de consultaties. Na 10 minuutjes wachten mochten we binnen, we kregen nog wat uitleg en de vraag of alles geregeld was zodat ik voldoende kan rusten.

Alles is dus geregeld tot en met vandaag... donderdag en vrijdag zit er niks anders op dan zelf weer de kids te brengen. Zal wel lukken, zeker?

Er werd eerst een uitgebreide echo gedaan om te zien waar de baby juist lag en waar de gyn kon prikken. Na een goed plaatsje gevonden te hebben werd m'n buik ontsmet en in gereedheid gebracht voor de vruchtwaterpunctie.

De eerste prik was erg venijnig maar ik bleef me concentreren op het scherm zodat ik wat afgeleid was. Ik zag de naald zijn weg zoeken maar ons pruts kon niet stil liggen, hij/zij verkroop steeds van plaats. Naald eruit en opnieuw geprikt, zelfde scenario... grappig om te zien allemaal. Na de derde prik bleef de baby stil liggen en kon de gyn vruchtwater "stelen".

De baby is nog niet geboren en is al tegendraads... zoals de papa dus.  :-)

Om 09.10u waren we alweer buiten!

De echo zelf was ook weer prima in orde, niks te zien dat erop wijst dat er iets verkeerd is. Maar het Downsyndroom is nu éénmaal niet op te merken via echo!

Enkel via de punctie is er zekerheid.

De gyn zei ook weer dat de kans veeeeeeeel groter is dat alles goed is maar ja, die schrik zit er toch in, hoor!

Serge wil de baby -ondanks wat er ook mag gebeuren- houden. Wie ben ik dan om de zwangerschap eventueel af te breken?

We zijn echter zo ver nog niet, maar toch moet je er even bij stilstaan.

Vandaag of morgen zou ik een telefoontje van Leuven krijgen met de eerste resultaten waaruit zal blijken of het Down is of niet. Na enkele weken krijgen we dan de andere resultaten (DNA, geslacht, andere chromosoomafwijkingen, enz.)

Afwachten en duimen dus...

 

 

19 april

 

Hier ben ik dan met de uitslag van de Triple Test*.

Jammer genoeg is deze niet zo denderend, ik maak nl een verhoogde kans op Downsyndroom.

1 kans op 62 is best wel hoog. Normaal was het voor mijn leeftijd 1 op 266, deze is dus nu verhoogd.

Natuurlijk heb ik 61 kansen dat er niks aan de hand is, het blijft nu éénmaal een kansberekening.

Volgens de gyn moet ik me totaal geen zorgen maken, want als je het in percentage omzet heb ik zo'n 98% kans dat alles ok is.

Maar toch... het houdt ons bezig, enorm.

Maandag is er een vruchtwaterpunctie* om zekerheid te hebben, nog zoiets die me bezig houd. Er is door de punctie altijd een kans op een miskraam, een kleine kans maar ze is er.

Maandag en dinsdag moet ik dan in bed blijven, vanaf woensdag mag ik weer rondlopen en eens we zaterdag zijn mag ik weer m'n gewone activiteiten uitvoeren. Rust na de punctie is héél erg belangrijk, want tenslotte maken ze een gaatje in de vruchtzak.

Woensdag of donderdag zal ik dan een telefoon van de professor in Leuven krijgen met de resultaten.

Ik weet nu al dat ik een stresskanon zal zijn, 't is nu al bezig.

Wie zal de kids naar school brengen? Wie zal ze afhalen? Wie zal stofzuigen, strijken, kuisen?

Zoals gewoonte kunnen we op niet veel mensen rekenen. M'n schoonma wordt zelf geopereerd en mijn ma moet werken. Vrienden wonen ver of moeten zelf gaan werken.

Serge heeft de vroege ploeg en ook ontzettend druk dus ja... ik zal nog genoodzaakt zijn zelf te rijden ondanks het verbod van de gyn.

Dat we nu zo ver wonen toont zijn nadelen...

Maar alléé, we zien wel!

Eerst het weekend doorgeraken, want beiden laat het ons nu niet los. Wat als er iets aan de hand is?

Het baby'tje houden of de bevalling nu reeds inleiden?

Indien we 100% zeker zijn dat we een kind met het Syndroom van Down aankunnen dan moet er zelfs geen punctie komen. Maar daar zijn we nog niet over uit.

Het is moeilijk, vooral emotioneel dan...  nu ben ik 16 weken en 2 dagen zwanger en dan kom je voor zo'n keuzes te staan. Sommigen weigeren een punctie ondanks de verhoogde kans en zien wel wat er gebeurd. In bijna alle gevallen is er niks aan de hand.

Dan las ik al personen met perfecte nekplooimetingen en bloedtesten en maar één kans op 5000 die uiteindelijk toch een kindje kregen met het Syndroom van Down.

Dus ben ik genoodzaakt de gyn te geloven als hij zegt "het is maar een kansberekening".

 

De echo was dan weer perfect. Echt héél mooi, ons pruts bewoog veel en zwaaide eens, grappig om te zien.

Hersentjes waren ok, hartje ok, ruggegraat prima, enz.. de grootte was mooi op schema, van kruin tot poep zo'n 12cm, met de beentjes erbij toch al 16cm.

Ik ben ook zeker dat ik nu en dan beweging voel en dat maakt het allemaal emotioneel zo zwaar! Hoe kunnen we nu nog die zwangerschap eventueel afbreken?

 

* WAT IS DE WAARDE VAN DE SCREENINGSTEST OP DOWN SYNDROOM?
De triple test wordt uitgevoerd in het tweede trimester van de zwangerschap tussen de 14de en 18de week. De triple test is geen echte diagnostische test, die een afwijking bij de foetus diagnosticeert, maar een screeningstest die enkel een verhoogd risico aangeeft voor het syndroom van Down. De tripletest geeft dus het risico op Down syndroom in de zwangerschap aan. Men spreekt meestal van een verhoogd risico wanneer de triple test aangeeft dat het risico groter is dan 1 op 300. In dat geval wordt een vruchtwaterpunctie aanbevolen om een chromosoomanalyse bij de foetus uit te voeren. Deze chromosoomanalyse is uiteraard een zeer betrouwbare diagnostische test om Down syndroom en andere chromosoomafwijkingen uit te sluiten. De meeste vrouwen(meer dan 95%) met een afwijkende tripletest(risico groter dan 1 op 300) hebben een normale baby zonder chromosoomafwijking. Anderzijds kunnen sommige vrouwen met een normale triple test toch een kind met Down syndroom of andere chromosoomafwijking hebben. Een normale tripletest is dus ook geen 100% garantie op een gezond kind.

De screeningstest is enkel een risicoberekening, en kan geen zekerheidsdiagnose geven. In werkelijkheid komt het erop neer dat ongeveer 5% (dwz 1 kans op 20) van alle gescreende patienten een verhoogd risico (groter dan 1 op 300) op Down syndroom heeft, en in aanmerking komt voor een diagnostische test (vruchtwaterpunctie of vlokkentest, al naargelang de termijn (vruchtwaterpunctie, of eventueel een vlokkentest bij eerste trimester screening).
Slechts 2% van de groep met een verhoogd risico heeft is ook effectief zwanger van een kind met Down syndroom. Dus, van 1000 gescreende vrouwen heeft 50 (5%) een afwijkende screeningstest, maar slechts in 1 zwangerschap betreft het een kind met het syndroom van Down.
 

WAT MOET U DOEN WANNEER DE SCREENINGSTEST DUIDT OP EEN VERHOOGD RISICO?
Vooreerst moet nagegaan worden of de aangegeven zwangerschapsduur juist is. Een niet volledig juiste zwangerschapsduur kan immers de oorzaak zijn van een foute risicobepaling. Overleg rustig met uw arts, zij/hij zal u de nodige informatie geven over een verdere diagnostische test (vruchtwaterpunctie, of eventueel een vlokkentest bij een eerste trimester screening).
Slechts 2 % van de groep met een verhoogd risico bij de screeningstest is ook effectief zwanger van een kind met Down syndroom, dus echt ongerust hoeft u zich niet te maken. De screeningstest wijst U gewoon op een verhoogd risico zodat U kan opteren voor een diagnostische test na een vruchtwaterpunctie (14-16 weken zwangerschap) of een vlokkentest (11-13 weken zwangerschap) : deze testen geven meer zekerheid.
 

WAT IS EEN VRUCHTWATERPUNCTIE?
Bij een vruchtwaterpunctie wordt een beetje(ongeveer 20ml) vruchtwater van de foetus opgezogen na een prik door de buikwand en de vruchtvliezen. Deze prik wordt uitgevoerd en brengt weinig hinder of pijn mee voor moeder en foetus(te vergelijken met een prik voor een bloedafname of inspuiting van geneesmiddelen). Een vruchtwaterpunctie brengt slechts een klein risico voor de zwangerschap mee. In ongeveer 1 op 200 gevallen(0,5%) treedt na de prik een miskraam op ten gevolge van een bloeding, een infectie of een vruchtwaterlek. De kans op beschadiging van de vrucht of de geboorte van een kind dat letsels toont van de vruchtwaterpunctie is uitermate klein. Natuurlijk is niet elke miskraam na een vruchtwaterpunctie het gevolg van deze punctie, want ook vrouwen die geen vruchtwaterpunctie krijgen, kunnen een miskraam hebben.
Een vruchtwaterpunctie wordt gedaan om zowel vruchtwater als foetale cellen die in het vruchtwater zweven te verkrijgen. Deze vruchtwatercellen zijn cellen van het kind, afkomstig van de huid en de slijmvliezen. Zowel de vruchtwatercellen als het vruchtwater kan men gebruiken voor prenataal onderzoek. Dit onderzoek kan bestaan uit onderzoek van de chromosomen, de stofwisseling , DNA en bepaling van het alpha-foetoproteine gehalte(AFP). Bij elke vruchtwaterpunctie wordt standaard een bepaling van het AFP(om een neuraal buis defect uit te sluiten), en een chromosomenonderzoek(om bv uit te sluiten dat de foetus Down syndroom heeft) uitgevoerd. Soms wordt aanvullend aan het gewone chromosomenonderzoek een speciaal snel screenend chromosomenonderzoek gedaan om enkele frequente chromosoomaandoeningen zoals Down syndroom uit te sluiten. In vele gevallen wordt tegenwoordig ook DNA onderzoek naar mucoviscidose gedaan. Additioneel kan onderzoek verricht worden naar specifieke ziektebeelden waarop een verhoogd risico bestaat.
Een vruchtwaterpunctie wordt liefst tussen de 15de en de 16de zwangerschapsweek uitgevoerd. De uitslag van de AFP test en het snelle chromosomenonderzoek zijn reeds na 3 dagen bekend. Het additionele onderzoek(volledige chromosomen onderzoek, het DNA onderzoek en het biochemisch onderzoek) duurt meestal langer(2-4 weken) omdat hier vaak vruchtwatercellen moeten voor gekweekt worden in het laboratorium, wat tijd kost.
Wanneer door vruchtwateronderzoek een afwijking wordt gevonden is de termijn van de zwangerschap vaak reeds gevorderd tot de 18 de week. Wanneer de ouders beslissen de zwangerschap te onderbreken, is dit alleen mogelijk door het met medicijnen opwekken van de bevalling.

WELKE ANALYSE GEBEURT ER OP HET VRUCHTWATER OF DE VLOKKEN?
Op het bekomen vruchtwater of vlokken wordt in een lab voor erfelijkheidsonderzoek een chromosoomanalyse uitgevoerd, die met zekerheid aantoont of er al dan niet sprake is van trisomie 21, wat altijd op Down syndroom wijst. Meestal kan reeds na enkele dagen uitsluitsel worden gegeven.
 

WELKE ANDERE AFWIJKINGEN WORDEN OPGESPOORD MET EEN VRUCHTWATERPUNCTIE OF VLOKKENTEST?
Ook andere chromosoomafwijkingen zoals trisomie 18 en trisomie 13 worden aangetoond Bij een vruchtwaterpunctie (niet bij een vlokkentest) wordt ook een onderzoek naar spina bifida (ook open ruggetje of neuraalbuisdefect genoemd) gedaan.
Deze testen sluiten echter niet alle mogelijke afwijkingen uit, en geven dus geen garantie op een gezond kind.
 

 

10 april

 

Veel nieuws is er momenteel niet! We zijn vandaag 15 weken zwanger en ik denk gisteren beweging gevoeld te hebben. Vandaag ook maar ik durf het niet met zekerheid te zeggen.

 

De bandenpijn is in momenten ontzettend pijnlijk, na het stofzuigen en dweilen moet ik steeds een kwartier liggen! Dat is de enige manier waarbij het over gaat.

Morgen is de bloedafname voor de Triple test en volgende week vrijdag weten we dan de uitslag. Ben razend benieuwd en ben blij om dan ons pruts nog eens te zien op echo!

 

Voor de rest niks nieuws onder de zon!

Serge zit er lichamelijk volledig door en dat eist z'n tol. Redelijk humeurig, hij heeft dringend nood aan rust. Alleen ja... zit dat er de eerstkomende weken niet in!

Ikzelf voel me emotioneel opgebrand en daardoor ben ik niet de goeie steun voor hem die hij eigenlijk verdiend.

Misschien is er tijdens het weekend waarin Quiandro z'n lentefeest viert toch eff ontspanning voor ons allen.

11 mei - op moederdag- doet Quiandro zijn groot lentefeest. Wat worden ze allemaal groot... Zal raar doen om dan weer zo'n pruts in huis te hebben.

In ieder geval, wij kijken er allemaal naar uit... 

 

 

31 maart

 

Ik breng eventjes de uitslag van de echo vorige week!

Deze was prima, ons pruts was bijna 7cm groot en alles staat op video. Alleen hebben we geen videospeler meer, nu iemand vinden die dit kan omzetten op een DVD'tje.

De nekplooi was normaal wat ons een groot plezier deed. Doch geeft het geen zekerheid! In 85% van de gevallen waarvan de nekplooi te dik was, was er sprake van het Downsyndroom. Dat wil dus zeggen dat er nog altijd 15% is waarvan er bij de nekplooi niks te zien was en uiteindelijk toch het Downsyndroom werd vastgesteld!

Op 11 april volgt er een extra test, de Tripletest.

Bij de test wordt bloedserum van de moeder afgenomen. Op basis van de concentratie van drie stoffen uit dit serum wordt de kans op een kindje met Down syndroom of een neuralebuisdefect (open rug) berekend. De test kan worden uitgevoerd vanaf week 14.

De volgende stoffen in het bloed van de moeder worden gemeten:

* alfa-foetoproteïne. Een hogere dan gemiddelde concentratie betekent een verhoogde kans op een neuralebuisdefect, een lagere dan gemiddelde concentratie betekent een verhoogde kans op Down syndroom
* humaan choriongonadotrophine. Een hogere concentratie betekent een verhoogde kans op Down syndroom
* oestriol. Een lagere concentratie duidt op een verhoogde kans op Down syndroom
Bij de berekening van de kans op Down syndroom wordt ook nog de leeftijd van de moeder betrokken.

De triple test is een kansbepalende test en geeft geen zekerheid. Wanneer een verhoogde kans wordt geconstateerd, dan zal de vruchtwaterpunctie uitsluitsel moeten bieden.

 

Het is dus nog eventjes afwachten, maar de gyn zei ons dat de kans op een kindje met het Syndroom van Down nu kleiner is dan de kans op een miskraam door een vruchtwaterpunctie. Deze is nl 1 op 280... dat maakt het allemaal wat moeilijk om te beslissen of er al dan niet een punctie komt! Wil ik deze sowieso dan kan dit reeds 7 april. Maar ik ben daar (nog) niet klaar voor. We kregen de laatste week geen kans om er eens goed over te praten met elkaar.

We zien wel... in ieder geval hebben we weer een afspraak bij de gyn op 18 april om over de resultaten te praten én een echo.  ;-)

 

Ondertussen is in onze vorige woning alles afgebroken, deze zorgde voor nogal hartzeer maar nu is het over! Alles wat overblijft is een slagveld. Het moest weg, wel... het is nu weg.

Door de slechte weersomstandigheden liepen we wat vertraging op om alles dan op te ruimen maar vrijdag is alles gedaan. Een bladzijde om weer om te slaan.

Nieuw hoofdstuk...

 

Die werken en de bijkomende stress bezorgen me heel veel bandenpijn! Ik weet dat tillen en sleuren niet mag, maar ik heb niet zoveel keus. Serge werkt dagelijks minimum 14 uur en die houdt dat niet lang meer vol, dus vind ik het maar normaal dat ik ook zo goed als ik kan mijn steentje bijdraag.

Maar dan moet ik wel de bandenpijn erbij nemen.

Via het lieskanaal lopen banden naar de grote schaamlippen. Deze banden zitten vastgehecht aan de bovenkant van de baarmoeder en moeten daarom met de groei van de baarmoeder meerekken. Dit meerekken kan pijn veroorzaken; men spreekt dus in dat geval van bandenpijn.
Kenmerkend is dat deze pijn onverwacht optreedt, vrij constant en nogal hevig is. De pijn is soms links, dan weer rechts onderin m'n buik, maar ook soms aan beide kanten. Wanneer je zwaar getild hebt of erg moe bent kan het erger worden. Bij hoesten kan je hier ook nogal wat last van hebben. Wanneer je bij het opstaan uit bed op een wat onhandige manier manoeuvreert, kunnen de banden nog eens extra gerekt worden. Deze week in m'n slaap wakker geschoten door zo'n hevige scheuten. Door even te rusten gaat de pijn over. Volgens de gyn zal de bandenpijn verdwijnen in de loop van de zwangerschap, op het moment dat er een maximale rek bereikt is. Wanneer je buikspieren erg slap zijn heb je er meer last van. Voila, oorzaak bij mij gevonden... LOL...

Als het echt te erg is kan een kinesist ook helpen of extra magnesium nemen. In ieder geval is het geen aangename pijn.
 

Ik heb de indruk dat de weken iets sneller beginnen te verlopen, donderdag ben ik al 14 weken zwanger. M'n buik begint (nog meer) uit te zetten en ik kan als ik neerlig duidelijk m'n baarmoeder voelen, deze komt nu boven de schaamstreek uit en zit zo'n goeie 5cm onder mijn navel. Serge smeert iedere avond m'n buik in met créme tegen zwangerschapsstriemen, ik moet nl aan m'n litteken denken ook.

 

Vooruit, jullie hebben weer leesvoer! Tijd om op commando aan de macaroni te beginnen.  ;-)
 

21 maart

 

Gisteren was ik exact 12 weken zwanger. Een mijlpaal...

Alles verloopt nog steeds goed.

Vorige week vrijdag had ik een extra echo omdat ik me ontzettend zorgen maakte.

De gyn had me gezegd om dan eens langs te gaan dus na 4 dagen me onnozel te gedragen heb ik dan maar gebeld.

Mijn bloeddruk stond maar liefst 15/10, dus veel te hoog en blijkbaar enkel en alleen te wijten aan de zenuwen.

Ik was anderhalve kilo afgevallen en dit door de misselijkheid, maar dat is niet erg en komt veel voor de eerste 3 maanden.

De echo was fantastisch. Ons pruts was al +/- 5cm en je kon al mooi de contouren van een baby erin herkennen. Ik moet trouwens dringend eens de echo's online zetten. Wat erg mooi en tevens grappig was, waren de ferme schopjes dat ons pruts gaf. Niet te geloven, zo klein en al zo actief. Voorlopig zijn de bewegingen nog niet voelbaar, nog een week of twee/drie geduld.

De echo was ook niet meer inwendig, vanaf nu ligt de baby in de buik en kunnen ze via uitwendige echo's alles mooi bekijken.

Volgende afspraak is 25 maart, niet zo lang meer. Dan volgt -zoals ik al eerder schreef- de nekplooimeting! Weer spannende momenten...

 

Ik hoop dat er nu meer mensen blij gaan zijn voor ons, bij sommigen wordt er geen woord over gerept. Hun mening over deze zwangerschap is erg duidelijk voor ons... ieder heeft recht op zijn mening, geen probleem. Maar eens vragen hoe ik me voel, hoe alles verloopt is toch niet teveel gevraagd?

We hebben er meer dan drie jaar moeten op wachten, is dit dan geen bewijs dat ons pruts echt gewenst is?? Dat we -als gezin- er volledig achter staan? Het is niet één iemand van ons gezin die het wou, we waren en zijn met vijf die er naar toe leven en er ontzettend hard naar uit kijken.

Ik zou het dringend moeten van me afzetten, maar ik ben nu éénmaal de stressbal en trek me alles veel te veel aan.

Nochtans ben ik met een goed voorbeeld gehuwd, Serge trekt hem niet veel aan... het is ons gezin dat telt en als wij gelukkig zijn is dat meer dan voldoende, zegt hij. Hij heeft gelijk, hoor...

De gyn heeft me ook mijn les gespeld, me dringend leren ontspannen en rustiger houden. Stress is nu éénmaal een boosdoener tijdens een zwangerschap, de baby voelt het ook aan en het kan voortijdige contracties/harde buiken opwekken. Ik zou die raad voor mijn eigen goed -en die van ons pruts- moeten opvolgen, alleen jammer dat niet iedereen er aan denkt...

 

 

09 maart

 

Eventjes de blijvende lezertjes van mijn dagboek tevreden stellen!

Alles verloopt nog steeds goed, ik ben nu 10 weken en 3 dagen, nog een tweetal weken en ben de "gevarenzone" uit. Hoewel, zeker ben je nooit maar we gaan er van uit dat deze keer alles goed blijft verlopen!

Ondertussen hadden we een tweede echo (zet ik binnenkort eens online) en daaruit bleek dat ons pruts reeds 2,12 cm was. De hartslag was ontzettend goed (en snel). Het was ongelooflijk om een ukje van een goeie 2 cm te zien bewegen.

De volgende echo is pas binnen twee weken, er zitten nu nl vier weken tussen. Tegen dan moeten we eens nadenken over een vruchtwaterpunctie. Door mijn leeftijd heb ik 1 kans op 266 om een kindje met het Syndroom van Down te krijgen. De kans op een miskraam door de punctie is 1 op 288.

Op 25 maart hebben we dan de 12-weken echo en dan gebeurt er een nekplooimeting en een bloedafname, daar zien ze al aan of ik een verhoogde kans heb. Indien niet dan is de punctie niet echt nodig, indien wel dan kiezen we voor de punctie. We willen beiden geen kindje op de wereld zetten met een zware handicap, gewoon omdat we drie kinderen hebben die ons ook nog nodig hebben. We vrezen dat het anders voor hen te belastend zal zijn, zowel nu als later...

Emotioneel zouden we het beiden niet aankunnen, met alle respect voor mensen die wel voor de moeilijke keuze stonden.

 

Ondertussen zijn de kwaaltjes nog niet verdwenen, de vermoeidheid is erg groot, mijn humeur ontzettend wispelturig en als ik niet op tijd iets eet dan is de misselijkheid er ook nog!

De laatste dagen kom ik wakker om dat ik dringend moet plassen en van pijnlijke tepels (Jaja, lach maar... ik zit er toch maar mee. Hihi... )

 

De verhuis is deels achter de rug, nog de zolder legen want die staat vol met de kids hun speelgoed. Enkele spullen uit de shop moeten ook nog weg, maar het pijnlijkste is dat onze volledige tuin moet afgebroken worden.

De vijver, terras, afsluiting, pergola, etc. alles moet weg.

 

 

4 jaar van werken moet nu afgebroken worden, we zijn er beiden niet goed van maar ja... geen keuze. We hadden nooit gedacht om Gits te verlaten maar zo zie je dat je nooit weet waar je terecht komt!

 

 

18 februari

 

Ondertussen ben ik 7 weken en 4 dagen zwanger. 1 dag langer dan van Imani*.

Het voelt aan als een overwinning, hoewel alle gevaar zeker nog niet geweken is!

De zwangerschapssymptomen nemen nog toe. De misselijkheid is 's morgens ontzettend groot, ik moet net niet braken maar het onpasselijk gevoel is erg vervelend.

De vermoeidheid is iets waar ik het nog meest last van heb omdat dit een ganse dag door als een vloek op me rust. Ik heb een hekel aan moe zijn omdat dit je doen en laten beperkt. Met een verhuis in zicht komt het ook erg ongelegen. En ja, ben er dan ook verschrikkelijk lastig door. Vraag maar aan Serge.  :-)

 

 

12 februari

 

Hier ben ik dan, dolgelukkig.... het wordt 1 baby!

Er blijft een groot verschil met vorige keer! Ik had nl een schema mee van mijn zwangerschapswaarden voor mijn miskraam en deze van nu!

Toen hij mijn vorige zag, zei hij direct dat ze niet goed stegen vooral niet de laatste week (van 2973 naar 9273 in 7 dagen), hij noemde het geen goed doorgaande zwangerschap en had hij toen de waarden geweten had hij ons al verwittigd voor een eventueel miskraam.
Hij krijgt de bloedwaarden blijkbaar redelijk laat door van Brugge. Ook nu wist hij nog niet eens dat ik zwanger was.
Eerlijk gezegd vind ik dat wel een klein misstapje van hen... je eigen gyn zou alles toch direct moeten doorkrijgen, hé!?

Ik had toen mijn echo 31 dagen na de TP en had HCG 9273, een vruchtje van 5,5mm en kwam overeen met 6,3 dagen zwangerschap!

Nu een echo 29 dagen na TP, HCG 25979 en een vruchtje van 8,2mm en komt overeen met een zwangerschap van 6,5 dagen.

Een immens verschil, niet? Nu zit ik tenminste op schema! We konden het hartje horen en zien kloppen. De kans op miskraam is erg klein nu, maar ze is er altijd, zei de gyn!
De bevallingsdatum is voorzien voor 2 oktober...

Ik ben erg erg content, de gyn horen zeggen dat hij blij voor ons is, doet toch ook wel iets.
Mijn volgende echo is maandag 25 februari, dan ga ik de 9 weken op en zal ik aangenaam schrikken van het verschil, zegt hij...

 

 

5 februari

 

Ondertussen weer een bloedafname achter de rug! Toen ik gisteren de resultaten hoorde was ik nogal overdonderd.

In één week tijd is het zwangerschapshormoon (HCG) gestegen van 389 naar 6089. Normaal moet het om de 2 à 3 dagen verdubbelen... dus het is meer dan verdubbeld. Het geeft me wel een goed gevoel, dat betekend dat het waarschijnlijk beter zit dan vorige keer. Hoewel, toen ik erover sprak zeiden ze dat m'n waarden bij m'n vorige zwangerschap (2900) ook zeer goed waren, dus ja...

Ook mijn ondersteunende hormonen progesteron en oestradiol zijn goed gestegen, alles verloopt tot nu toe perfect.

Sedert zaterdag ben ik een ganse dag door misselijk, dankzij de hoge waarden dus... Maar ik neem het er allemaal bij.

De angst dat het zal mislopen is er nog steeds maar dankzij de misselijkheid voel ik me al iets zekerder en nog meer na m'n bloeduitslag gisteren.

Ik moet me verder rustig houden en volgende week is er opnieuw een bloedafname en dé echo. We zijn razend benieuwd, spannend dus!

 

 

29 januari

 

HCG gestegen naar 389... en dit op dag 14 na de TP. Vorige keer had ik toen nog maar 138.

Het gaat goed.  ;-)

 

 

25 januari

 

Héél erg ingetogen en met een dubbel gevoel laat ik jullie weten dat we opnieuw zwanger zijn.

Gisteren vernamen we het nieuws, Brugge belde me zelf op en vond het wel erg lief van hen. Ze weten dan ook welke weg we al afgelegd hebben.

Toch wou ik eerst vrienden en familie persoonlijk op de hoogte brengen eer de tamtam zijn/haar werk doet. Zoiets moeten ze van ons zelf horen en niet via mensen die hun mond niet kunnen houden.

 

Mijn HCG was gestegen van 88 (op maandag) naar 123 gisteren. Nu heb ik al meer dan bij de vorige poging.

Ik ben mijn les gespeld geweest; goed rusten, niet sleuren met dozen tijdens de verhuis, kalm aan doen.

We weten nu dat het kan mislopen, dus geen onnodige risico's nemen was hun boodschap.

De schrik is er sowieso, ik ben ontzettend bang om weer een miskraam te krijgen. Maar ik moet proberen positief te denken.

Alvast bedankt voor de felicitaties die we tot nu toe al kregen....

 

 

24 januari

 

Op en versleten.
Ik kom alweer van het ziekenhuis, de zwelling in m'n buik neemt nog grotere properties aan en de ademhaling is gejaagder. Voel me nogal "opgejaagd".
Er werden opnieuw 6 tubes bloed genomen. Ik mocht kiezen, een ziekenhuisopname of naar huis maar niks doen, enkel rusten. Ben dan maar naar huis gekomen... als m'n bloeduitslagen slecht zijn dan moet ik wel vanmiddag opgenomen worden.
Maandag waren de eiwitten in m'n bloed wel al aan het zakken, wat niet zo goed is... daarvan kan het bloed dikker worden. Maar 't was nog niet verontrustend... nu wachten wat de uitslagen van deze morgen zijn.
Volgende week alvast arbeidsongeschikt en maandag moet ik sowieso mij weer gaan "tonen".

Alléé.... hier zit ik dan. Gewoon in een zetel liggen is niks voor mij, hoor.

 

 

22 januari

 

Lap, heb het weer zitten. Overstimulatie.

Mijn eierstokken zijn weer erg vergroot, precies een 5 maanden zwangere buik, niet kunnen slapen en in momenten last van kortademigheid.

Gisteren na het werk vlug naar Brugge gereden voor een echo en bloedafname.

Enkel door te beloven van goed te rusten mocht ik naar huis, indien ik thuis niet kan rusten door omstandigheden dan raden ze een ziekenhuisopname aan.

Maar ik ga rusten... zeker weten. Omdat ik weet dat ik vorige keer zwanger was na de overstimulatie...  ;-)

 

15 januari

 

Voila, gisteren was de terugplaatsing van één? Twee? Drie? Vier of vijf embryootjes? Gebruik jullie verbeelding.

In ieder geval waren de overlevende embryo's reeds in blastocystestadium. Dwz... klaar om in te nestelen.

De slaagkans met zo'n type embryo is 1 op 2, of 50%.

Gisteren mocht ik ook al de eerste spuit Pregnyl zetten om het innestelen te bevorderen.

Zowel Serge als ik zijn erg positief, vanaf nu is het afwachten, ik kan nu niks meer doen behalve medicatie gebruiken en me rustig houden.

 

En jullie?? Blijven duimen, hé... dan trakteer ik begin oktober met champagne in de materniteit.

 

 

13 januari

 

Zopas telefoon gehad... er is geen terugplaatsing.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag toch niet, maar MORGEN!!!!!

De embryologe was erg enthousiast en wil doorgaan naar morgen, dan hebben we blastocysten en die hebben een hogere implantatiekans.

We kunnen het moeilijk geloven dat we zo'n sterke embryootjes hebben.

Tot morgen met meer nieuws...

 

11 januari

 

Hier ben ik dan met fantastisch nieuws.

Vanmorgen belde Inge en ze klonk opgewekt, dus kon ik al vermoeden dat de TP voor zondag ging zijn. Maar opeens zijn er 7 embryootjes die meedingen voor een plaatsje in mijn buik!

Gisteren waren het er vijf, remember?

Even een schema wat er nu hebben:

 

2 x 8 cellig van A kwaliteit

2 x 8 cellig van B kwaliteit

1 x 4 cellig van C kwaliteit

----------------

5 die gisteren in de running waren.

 

Er waren er nog vier die verder opgekweekt werden maar waar ze geen rekening mee hielden.

Nu blijkt dat er daar drie van wakker geschoten zijn want daaruit hebben we:

 

1 x 9 cellig van A kwaliteit

2 x 8 cellig van B kwaliteit

 

Samen hebben we er nu zeven die het héél erg goed doen. Ben héél, héél erg tevreden.

De TP is voor zondag voorzien, maar als ze kunnen wil de embryologe doorgaan naar maandag. Dat is echter geen standaardprocedure maar wegens m'n voorgeschiedenis zouden ze het toch doen en dan kan ze nog een betere selectie maken. Maar normaal is het zondag...

 

Het is straf spul dat we geleverd hebben. LOL

 

 

10 januari

 

Vanmorgen telefoon gekregen van Brugge.

Ben wat teleurgesteld maar ja, ik was dat de vorige keer ook en ik was toch zwanger, hé.

Alle 9 onze embietjes leven nog, maar voorlopig komen er slechts 5 in aanmerking voor een eventuele terugplaatsing.

Er zitten echter weer twee toppertjes bij, dus twee van A kwaliteit en die zijn 4-cellig.

Dan hebben we een 4-cellig van B kwaliteit en dan nog twee van C kwaliteit, een 1-cellig en een 3-cellig.

Indien ze morgen allen nog goed zijn dan kunnen we opschuiven naar zondag, indien niet dan is de TP morgen.

Maar ik hoop zo dat het zondag zal zijn, dan is alles verlopen zoals de vorige keer. Voor mijn gemoedsrust is dit erg belangrijk.

De overige vier zijn niet "dood" maar worden verder opgevolgd, het kan altijd zijn dat er opeens ééntje weer volop begint te delen. Soms gebeurd het dat er trage starters/delers bijzitten... Maar voorlopig tellen ze niet mee.

 

De buikpijn is er nog, maar toch al wat beter. Trouwens als ik de emotionele pijn van een miskraam aankan, dan kan ik wat lichamelijke pijn aan ook!  ;-)

 

Vooruit, we duimen verder, hé?

 

 

08 januari

 

Gisteren een zware en pijnlijke PU gehad. Er werden maar liefst 27 eicellen gevonden, bijna in elke aangeprikte follikel zat er een eitje.

Natuurlijk vallen er een hoop af, ook de kleine follikels werden aangeprikt omdat ik anders te veel last zou hebben. Daarin bevonden zich logischerwijze onrijpe eitjes.

Sowieso hebben ze 14 mooie eitjes kunnen injecteren met een zaadje.

Vanmorgen kreeg ik al telefoon dat er 9 correct bevrucht zijn. Vorige (gelukte) poging waren er dat 5. Dus ik ben redelijk positief.  ;-)

Morgen bellen ze mij terug op met meer nieuws. Dan horen we hoeveel er verder gedeeld zijn. Indien prima dan gaan we verder naar vrijdag. Dan weten we hoeveel er nog steeds in de running zijn.

Als het dan nog goed gaat, dan schuiven we op voor een TP op zondag.

 

De buikpijn die ik heb neem ik er maar bij, maar 't is niet te onderschatten. Ik kan niet rechtop lopen en zodra m'n blaas wat begint te vullen moet ik gaan "ledigen" want dan is de druk net iets te hoog.

Met pijnstillers hou ik het onder controle, maar ik wil er niet teveel nemen, kwestie van een goeie basis te hebben voor het embryootje. 

 

Ik ondervind wel dat -ondanks m'n positieve ingesteldheid- ik héél erg schrik heb voor een nieuw miskraam.

Maar ik moet dat nu eventjes proberen van me af te zetten....

 

Morgen nieuw verslag, nu in m'n zetel duiken!

 

Ohja, nog eens al onze vrienden bedanken -en dat zijn er toch héél wat-, want die hebben nu stijve duimen maar ze mogen nog niet opgeven.

 

 

06 januari

 

Alléé, vooruit. Vanavond mag ik 5000E Pregnyl spuiten. Dat wil zeggen; dinsdag Pick Up.

Sedert gisteren heb ik last van een opgespannen buik en vele steken maar ik weet van waar het komt. Dinsdag is er een lichamelijk zware dag in het ziekenhuis en dan beginnen de emotionele zware dagen/weken.

Ik hoop met héél m'n hart dat deze poging weer lukt en dat het nu goed afloopt... oh, ik hoop het zo...

Het gemis van Imani* is momenteel erg groot, toch hebben we een gevoel dat ze héél dichtbij is.

Ze komt terug...

 

 

04 januari 2008

 

Als je naar beneden scrolt kan je lezen dat exact drie jaar geleden ik ook in dit dagboek schreef. Serge werd toen geopereerd, de hersteloperatie was een feit.

Nu, drie jaar later, nog steeds niet zwanger, laat staan een baby.

 

We zijn volop bezig aan ICSI nummer 6.

Vanmorgen had ik na 7 spuitjes opnieuw een echo. Alles verloopt tot nu toe erg goed. Beter dan vorige keren zelfs, rustiger en langzamer. De dosis Gonal F van 300E mag ik blijven aanhouden, andere keren was het steeds afremmen om zolang mogelijk te kunnen stimuleren.

Een dag of tien stimuleren is ideaal, dan krijgen de eitjes de tijd om te rijpen.

Zondag volgt er opnieuw een echo en bloedafname.

De pick up zal waarschijnlijk voor dinsdag zijn en hopelijk volgen er goeie bevruchtingen, mooie embryootjes, een postieve test en een mooie zwangerschap.

 

Ondertussen is er héél wat gebeurd.

M'n grootmoeder is overleden op kerst, voor mij een grote klap. Doch ben ik dankbaar voor wat ze allemaal deed voor me, ik leerde erg veel van haar... een dame om naar op te kijken.

Ze werd 95 jaar, een mooie leeftijd en dus aanvaardbaar dat ze ons verliet.

Oudejaarsdag werd ze begraven, 's avonds was het eff bizar... van een begrafenis naar een oudejaarsfeestje... maar het lukte ons om er een keitoffe avond van te maken. In Antwerpen kennen ze er wat van... ;-)

 

Ook kan ik jullie vertellen dat we een huis gekocht hebben. Totaal onverwacht, we wilden namelijk in ons huidig huis blijven wonen maar er zijn net iets teveel kosten aan.

Het huis dat we kochten is volledig vernieuwd, dus instapklaar.

Er staat dus een verhuis voor de boeg... en wie weet zwanger tegen dan. We gaan hulp kunnen gebruiken. Als iedereen helpt die het nu al beloofd heeft dan kunnen we de volledige straat verhuizen... al bedankt op voorhand, maatjes!  ;-)

 

Ik wens iedereen nog een gezond en liefdevol 2008 toe.